In een aantal decanaten, Roeselare, Kortrijk en Brugge-Oost, is men al een paar jaar bezig met de lange weg. Deze vorm van jeugdpastoraal is een voorbereiding van 6 jaar op de keuze om op 17 jaar al dan niet gevormd te worden.

http://www.ccv.be/catechese/page3/page4/page4.html

 

 

 

Catechese vandaag verschenen op: 4 mei 2005  K+L nr.18

http://www.kerknet.be/kerkenleven/pdf/05181213.pdf

 

 

Vrijdag 6 mei2005

Vormsel krijgen op je 17de
Jongeren houden engagementsviering in Sint-Michielskerk

KORTRIJK - In Kortrijk en Brugge konden jongeren zaterdag voor het eerst hun vormsel uitstellen. Ze kiezen voor een opleidingsperiode van vijf jaar. Op hun zeventiende moeten ze dan beslissen of ze gevormd wilen worden of niet. In vorm@17 is een pilootproject.

,,Het vormsel is een sacrament'', zegt parochieassistente An Algoed. ,,De bedoeling ervan is te zoeken hoe je kan leven zoals Jezus, niet zomaar leven. Vanaf dit werkjaar kunnen jongeren ervoor kiezen om op 12 of 17 jaar hun vormsel te krijgen. Beide mogelijkheden zijn zinvol, leggen specifieke accenten. Bij het vormsel op 12 jaar volgen jongeren catechese in de parochie, volgens de gebruiken van de parochie. Een aantal anderen kozen voor de tweede optie. Ik ging daarvoor polsen bij hen. Negen jongeren wilden inderdaad meer, onder wie ook iemand van 15.''

Frauke Bolle is één van die negen: ,,Ik wou niet zomaar mijn vormsel doen zonder er verder over na te denken. Ik wou erbij stilstaan. Ik verwacht dat we bij veel dingen dieper nadenken. Daar heb ik zelf over beslist en mijn ouders zijn mij daarbij gevolgd. Ik heb het wel lastig, maar ik denk dat de lange weg dieper gaat. Je kan dan echt beslissen of je het vormsel wil. Er zijn tijdens de bijeenkomsten ook onspannende momenten. Op 19 en 20 februari gingen we op weekend. Zaterdag hadden we onze engagementsviering in de Sint-Michielskerk.''

De jongeren waren wat zenuwachtig bij deze eerste viering, maar ze misten de start niet. An Algoed: ,,De priester verwoordde het goed. De maatschappij is zoveel veranderd, zei hij, dat ook de Kerk verschillende vormen moet aanbieden. We vragen een groot engagement van de kinderen, dat is duidelijk.''

Greet Driessens geeft zelf catechese. Haar dochter Hannelore volgt de lange weg .

,,Ik verwacht dat ze kennismaakt met diepmenselijke, christelijke waarden. Deze groep is heterogeen, een mini-weergave van onze maatschappij. Ik verwacht dat ze in die vijf jaar elkaar leren respecteren. Onze verwachtingen als ouder komen op de tweede plaats. We willen onze dochter zélf laten kiezen. Dit betekent ook dat ze kan beslissen om haar vormsel niet te doen.''


 

 Kris VANHEE,

http://users.telenet.be/andre.claessens/VormselVoorbereiding.htm 

Reeds in 1991begon men aan "de lange weg" in de St.-Annaparochie van Oud-Heverlee. Mevr. Rita Ghesquière schreef er een interessant boekje over Anders gevormd. Kiezen voor de lange weg (104 p.)

Op www.4ingen.be kan u nu reeds vieringen vinden voor deze 'lange weg'.

Pluswerking

"De lange weg" wordt ook elders reeds in praktijk gebracht. In het bisdom Limburg zijn er een aantal parochies waar de vormselviering gebeurt rond 17 jaar. In Vlaams-Brabant heeft het decanaat Bierbeek nu ook geopteerd voor vormsel op latere leeftijd, de parochie van Herent besloot in maart 05 om vanaf volgend werkjaar naar de "lange weg" over te schakelen. In de parochies van mijn confrater Hugo De Bauw (Asse Krokegem, Asse-ter-Heide en Essene-Affligem) werd in 2004 voor het eerst het vormsel gevierd met een groep tieners die de lange weg gingen. Hugo geeft toe dat het geen gemakkelijke opgave is, maar wel een heel verrijkende uitdaging, zowel voor de tieners als hun begeleiders. In het bisdom Antwerpen is er ook een Berchemse parochie waar het experiment loopt. Jongeren die er niet voor opteren worden door buurtparochies voort geholpen. Aan dit experiment beginnen veronderstelt dat er in de parochie of de federatie toch een pluswerking is, dit wil zeggen, regelmatige bijeenkomsten met middelbare schoolleerlingen. In de parochie Sint - Lambertus van Ekeren-Centrum ging enkele maanden ook een klein groepje van start, een nieuwe start van hun vroegere pluswerking (?).

Tom Schellekens, die een tijd lang begeleider is geweest van de Jongerenkerk in Boechout (Antwerpen), werkte mee aan het tot stand komen van een Visietekst pluswerking (4).

Voor Tom kan een pluswerking niet bestaan zonder dat het GELOOF expliciet aan bod komt. Drie andere accenten maken het aanbod uniek:

EIGENHEID: "Jongeren hebvben nood aan een plek waar ze zichzelf kunnen zijn en waar ze de (prestatie)druk van het dagelijkse leven even kunnen vergeten. Zo kan een pluswerking een oase zijn in het leven van jongeren, een veilige plek om over hun levens -en geloofsverhaal na te denken, te praten".

ENGAGEMENT: "De pluswerking kiest ervoor om geen gesloten groep te worden. Begeleiders en deelnemers willen telkens opnieuw groep vormen en ook nieuwe jongeren een plaats geven. (...) Ze wil voldoende aandacht en tijd geven aan daadwerkelijke actie".

ONTMOETING: "Jongeren kunnen en mogen deugd beleven aan het optrekken met leeftijdgenoten, samen plezier maken, lachen en dansen, samen sporten, zingen en tot rust komen".

De werkgroep heeft ook voor een methodiekenkoffer gezorgd met daarin een veertigtal werkvormen op fiches. Deze koffer kan uitgeleend worden bij de Jeugddienst op het TPC Groenenborgerlaan in Wilrijk, bij Tabee in Turnhout. U kan hierover nog meer lezen in het artikel Plussers in de lift van Liliane Vervoort verschenen in Kerk & Leven van 15 sept. 2004 p.11.

De STANDAARD, 15 mei 2002

DE VERLOREN ZOON. De lange weg naar het vormsel

Van onze redacteur
Dominique Minten

Tienduizenden Vlaamse jongeren doen rond deze tijd hun ,,plechtige communie''. In de meeste gevallen valt dat overgangsritueel samen met het sacrament van het vormsel. In Vlaams-Brabant heeft een dertigtal parochies het ritueel en het sacrament losgekoppeld en volgt het vormsel pas op zeventien. Of hoe de kerk inspeelt op de ontkerkelijking van de samenleving.

In het christendom vallen overgangsrituelen en sacramenten in grote mate samen. Daarom staan weinigen erbij stil dat er een verschil bestaat tussen ,,je plechtige communie doen'' en ,,het vormsel ontvangen''. Terwijl het eerste een overgangsritueel is waarin je je kindertijd achter je laat, is het tweede het sacrament waarmee je je deelname aan de gemeenschap van christenen herbevestigt.

,,Maar de meeste kinderen en hun ouders hebben aan dat laatste geen boodschap. Almaar meer catechisten zien dat de vormselviering een plechtig afscheid wordt van de kerk. Cijfermatig is er weinig aan de hand: de meeste kinderen die gedoopt zijn -- het sacrament waardoor ze lid worden van de christelijke gemeenschap -- ontvangen ook het vormsel. En dat is toch nog altijd 80 procent van de jongeren. Maar kijken we enkele jaren later naar de betrokkenheid van die jongeren bij de kerk, dan worden de cijfers minder hoopvol. En dat frustreert de catechisten.''

Aan het woord is Erlinde De Lange (27) die voor het vicariaat Mechelen-Vlaams-Brabant verantwoordelijk is voor de projecten van de De Lange Weg. Dit slaat op het vormsel op latere leeftijd. Het pionierswerk hiervoor vond vijftien jaar geleden plaats in Buizingen en in Oud-Heverlee. Ondertussen lopen in Vlaams-Brabant vijftien projecten, goed voor een dertigtal parochies.

,,In die parochies doen de twaalfjarigen hun plechtige communie, maar het vormsel ontvangen ze niet. Tijdens die plechtigheid is er geen vormheer en krijgen de kinderen geen zalving met het heilig oliesel. Als eenmaal de viering en het feest achter de rug zijn -- en de ouders en de middenstand tevreden -- kunnen de jongeren hun naam opgeven voor De Lange Weg. Dat betekent het begin van de voorbereiding voor het vormsel, op 17-jarige leeftijd.''

Terwijl de voorbereiding op de plechtige communie in die parochies niet veel voorstelde -- acht korte bijeenkomsten -- wordt de voorbereiding op het vormsel serieus aangepakt. Vijf jaar lang. In het eerste jaar wordt vooral gewerkt rond identiteit en groepsvorming. In het tweede en derde jaar komen geloofsthema's aan bod, maar alleen zijdelings, naast thema's als drugs en vreemdelingen.

,,Veertien- vijftienjarigen moet je het geloof niet door de strot rammen. Ik heb liever dat er te weinig dan te veel over het geloof wordt gesproken'', zegt De Lange.

Daarna volgt een kentering en komen de ,,grotere" thema's aan bod als zingeving, euthanasie en de vraag waarom iemand gelooft. ,,Er wordt dan stilaan nagedacht over de vormselviering. De jongeren stellen die zelf samen''

De Lange beklemtoont dat het niet de bedoeling is van De Lange Weg om een onderscheid te maken tussen ,,goede gelovigen'' en minder goede. ,,Het is niet aan ons dat te bepalen. De essentie van De Lange Weg voor mij is dat jongeren zelf bewust kiezen om gevormd te worden. Het is niet langer iets dat boven hun hoofd wordt beslist. We nemen zo de jongeren meer au sérieux.''

,,Met De Lange Weg zuiveren we ook de vraag uit of mensen een ritueel of een sacrament willen. Ik denk dat velen gewoon een ritueel willen, maar omdat het aanbod van rituelen buiten de kerk zo gering is, komen de meesten bij de kerk terecht. En met die plechtige communie op twaalf geven we hen dat ritueel.''

Toch kiest in de parochies die De Lange Weg aanbieden, de helft van de twaalfjarigen voor dat vormsel op zeventien. ,,Dat betekent dat 50 procent van de zeventienjarigen nog betrokken is bij de kerkgemeenschap. Ik vind dat een schitterend resultaat.''

In Vlaams-Brabant krijgen de projecten de volle steun van het bisdom. Dat is in de andere Vlaamse bisdommen niet altijd het geval. ,,Veel bisschoppen vinden nog altijd dat wij morrelen aan de sacramenten, en dat doe je beter niet.'' Daarom vinden de projecten er maar moeizaam hun weg.

,,In Limburg zijn er enkele, maar die worden niet echt gesteund door het bisdom. In Gent zijn er ook, maar die worden als experimenten beschouwd, niet als voorbeeld. In Antwerpen zijn er pas twee projecten gestart -- dat is nog afwachten. En in West-Vlaanderen heerst nog altijd het goeie Roomse leven.'' (lacht) ,,Waarmee ik geen kwaad wil spreken, want ik vind West-Vlaanderen een heel warm bisdom.''

Volgens De Lange kan De Lange Weg een voorbeeld zijn voor de toekomstige kerk. ,,Waarom hebben veel parochies het vandaag moeilijk? Omdat het gemeenschapsgevoel verdwijnt. En dat is precies de kracht van De Lange Weg. Het doet aan gemeenschapsvorming. Jongeren gaan er graag naartoe omdat ze er hun vrienden ontmoeten. Het is bijna een vorm van jeugdbeweging. In Oud-Heverlee is al een 17plus-beweging ontstaan.''

Dan relativerend. ,,Maar het is natuurlijk geen wonderrecept.''